نزدیک ترازخودم

کنارپنجره سبزتنهایی نشسته ام

وبه چشم های تاریغ گذشته زندگی

خیره شده ام

ودردهای بی شمار گذشته را مرور

ومجال های اندک آینده را

با خود نجوا می کنم

آن روبروتر از خودم هم

زلیخاتر ازیوسف

دراندرون خویش

گوش تا گوش نشسته است

وترنج ها را بازخوانی می کند

وبازهم من

گاهی خودم را می کاوم

وگاهی  دلم را می بینم

که فرهاد را کوه می کند ...

اما انگار

ازاوج آسمانها صدایی می آید

ودریجه ای ازنورخورشید

درحال تابیدن است

ورمضان

سفره نمک گیرعلی را می گستراند

و

عجبا !

که خداوند،

 دارد لبخند می زند .

                                   علیرضا زرقانی

دیشب

که در دوردست تر از خودم

پشت به دریا نشسته بودم

تا تو را بفهمم

بی آنکه بخواهم

در باز شد

و نوری فراگیر

از فانوسی که به آسمان آویخته بود

به درونم تابید

 آنگاه

 دلم به اندازه یک ابر گرفت

و باران شبنم ها

بر گلبرگ های گونه هایم نشست...

راستی اًقا!

داشت فراموشم می شد

که باید تو را به پا ایستاد

و سکوت را سلام کرد

تا فهمید

معرفت چقدر حقیقت دارد. 

                                علیرضا زرقانی

و خداوند ایمان را آفرید برای تطهیر شما از شرک

و نماز را آفرید برای تنزیه شما از کبر

و زکات را برای تزکیه حال شما و افزایش روزی شما

و روزه را برای تثبیت اخلاص شما

و حج را برای پایداری دین شما

و عدل را برای تنظیم قلبهای شما

و اطاعت و امامت را واجب کرد برای نظام یافتن ملت و دور ماندن از تفرقه

و جهاد را وسیله عزت اسلام قرار داد

و صبر را وسیله ای برای جلب پاداش حق

و مصلت عامه را در گرو امر به معررف و نهی از منکر قرار داد

و نیکی بر پدر و مادر را سپری ساخت برای محافظت از آتش قهر خودش 

عکس از وبلاگ رز وحشی

درخشک سالی سالهای غم انگیز انتظار

وقتی باران

اززمین خداحافظی می کرد

دستان خالی زمین بالا آمد

وبه نگاه خشک زمان سلام کرد

آنگاه ، آهی کشید

که اشک چشمه

اززمین بالا جوشید

او گفت :

من ، اگرچه آسمانی هستم

اما ریشه درزمین دارم

پس رفتنم را

نیامدن ندانید

و گفت:

ریزش مداوم فواره های آب را

باران نپندارید

بل باران، باران است

                                علیرضا  زرقانی

عکس از وبلاگ عکس و لطیفه

دیشب که به دریا سفرکرده بودم

وقتی به شعاع نورفانوس خیره شدم

حجم اورا مضاعف دیدم

اما وقتی خودم را کاویدم

چشمانم را به اندازه یک ابر

گرفته دیدم

وقطردلم را تحلیل یافته تر

پس سنگی اززمین برداشتم

تا وزن بودنم را احساس کنم

ناگهان صدایی لطیف به درونم خزید

که ای خود زن خودشکن !

سنگ را هم برخود بزن

وقتی به خودم آمدم

هوای دریا را دیدم

که ازمن می گذشت

اما من

هنوزهم درخود مانده بودم.

                                    علیرضا  زرقانی

این روزها

چه زود شروع می شود 

 و چه دیر تمام

مات ایستاده اند

و به من خیرگی می کنند

انگار نمی خواهند بروند

گاهی شب را

با تمام درازایش

بالش گریه های خود می کنم

و گاهی دیگر

روز را زانو می زنم

و سر در آن فرو برده

و روشنایی را ضجه می زنم...

شرایط سختی است آقا!

و سخت تر این که

مدتی است

آدینه هایم آقا ندارند

تو که

این هردو را

خوب می فهمی آقا!

آری عزیز صمیمی!

مهمان عزیز است

و تو عزیزتر

پس نیا عزیز عزیزتر!

که این است

حال و روز من.

                                 علیرضا  زرقانی 

اگربیایی !

            کودکی را مانم که سیرخواهم گریست و مدام اشکهای بد جنسم را با پشت دو دستم

            خواهم زدود تا چهره دلربایت را شفافت تر ببینم .

اگربیایی !

            هرچند اشک های زیادی برای ریختن دارم اما قول می دهم خلاصه کنم گریه هایم را .

اگربیایی !

            می خواهم ناشتای دو چشمم را به نگاه بلند تو بگشایم و بیشترین ذخیره را از نگاه

            توداشته باشم .

اگربیایی !

            می خواهم حلقه های عاطفه ام را به نگاهت بیاویزم وفقط تو را نظاره کنم .

اگر بیایی!

            فقط خواهم گفت : الحمد لله رب العالمین. 

پس بیا آقا!

                   که این است حال و روز من.  

                                                              علیرضا زرقانی      

شروع قصه با برگشتن تو

کجا ما وکجا برگشتن تو؟

ولی نه، مانده ازچشم انتظاری

فقط یک ندبه تا برگشتن تو

دلی سبزوتناورداشت گلدان

نگاهی خیره بردرداشت گلدان

دورکعت ندبه خواند ومنتظرشد

نباریدی، ترک برداشت گلدان

شنیدم مژدۀ تابیدنت را

ندارم فرصت فهمیدنت را

به خورشید زمینی خیره ماندم

که تمرین کرده باشم دیدنت را

دلیل عشق مادرزادی ما!

بیا تا جان بگیرد شادی ما

بجوشد رشته رشته ازدل خاک

قنات تشنۀ آبادی ما

شکفتن، آرزو، لبخند، جمعه

جهان را گرچه آکندند جمعه

گذشت وبازهم باران نبارید

تحمل تا به کی؟ تا چند جمعه؟

                                                               حبیب نظاری

عذرم را بپذیر آقا !

امروز چترم را بسته ام

 تا باران

- این لطیف مهربان همیشه گریان -

بالهایم را بشوید.

امروز دل به دریای خاکی ها زده ام

تا کاروان کاروان

گریه را پیاده روی کنم

وسر برکوهها  گذارم.

تو که می دانی آقا! 

 خدا خیلی بزرگ است

اما ای کاش

آنقدرکوچک می شد

تا بتوانم اورا به خانه بیاورم

وچروک دستان عدالت را برایش نقاشی کنم

ونیز گناهان کبیره شهرآدم ها

یا همان دهکدۀ جهانی را ترسیم نمایم.

درزمانی که تاج آزادی را برسرنهاده اند

وسوزن دموکراسی را

ازبینی درختان وحیوانات هم عبور می دهند

به کودکان یک شهر درس همیشه مردن می دهند

و شگفتا

که درهمسایگی آنها

شیوخ قبیله

پسته های ما را می خندند

وهم سیب های بعد ازجنگ را دندان می زنند.

آقا! بیا کاری کن

 که انگارشیطان درجلد جهان رفته است.

علیرضا زرقانی