دیشب
که در دوردست تر از خودم
پشت به دریا نشسته بودم
تا تو را بفهمم
بی آنکه بخواهم
در باز شد
و نوری فراگیر
از فانوسی که به آسمان آویخته بود
به درونم تابید
آنگاه
دلم به اندازه یک ابر گرفت
و باران شبنم ها
بر گلبرگ های گونه هایم نشست...
راستی اًقا!
داشت فراموشم می شد
که باید تو را به پا ایستاد
و سکوت را سلام کرد
تا فهمید
معرفت چقدر حقیقت دارد.
علیرضا زرقانی
نوشته شده توسط علیرضا زرقانی در شنبه 1387/04/15 ساعت 0:24 | لینک ثابت |
بسم الله الرحمن الرحیم
من چون آفتابگردان دست نیاز به سوی تو دراز کرده ام .تو هم چون خورشید از تابش نورت دریغ مکن.مگذار بگویم...شرمنده ام! دست خودم نیست درشت گوئیهایم.
من چون آفتابگردان دست نیاز به سوی تو دراز کرده ام .تو هم چون خورشید از تابش نورت دریغ مکن.مگذار بگویم...شرمنده ام! دست خودم نیست درشت گوئیهایم.
