در سرمای بی دریغ زمستان
کنار حوصله تنگم
نشسته ام
وبا خود
تکلم که، نه
راه ها را به تماشا
تبسم می کنم!
ناگهان
کسی
شاید خودم
به شانه ام می زند
تا برف تنهائی ام را بریزد
اما من
همچنان در سرمای برف خویش مانده ام
وتمام چشمانم را به گریه
رسوا
و یوسفم را
در شب های بی شعرم
نجوا.
علیرضا زرقانی
نوشته شده توسط علیرضا زرقانی در پنجشنبه 1388/07/16 ساعت 2:21 | لینک ثابت |
بسم الله الرحمن الرحیم
من چون آفتابگردان دست نیاز به سوی تو دراز کرده ام .تو هم چون خورشید از تابش نورت دریغ مکن.مگذار بگویم...شرمنده ام! دست خودم نیست درشت گوئیهایم.
من چون آفتابگردان دست نیاز به سوی تو دراز کرده ام .تو هم چون خورشید از تابش نورت دریغ مکن.مگذار بگویم...شرمنده ام! دست خودم نیست درشت گوئیهایم.
