روزی، به عشق دیدارت راه بیابان درپیش گرفتم و راه را به خستگی چنان رفتم که تشنگی توانم را برید.آخرالامر زیر سقف بلند آسمان نشسته و رو به آسمان ؛ خورشید را گفتم: او کجاست؟ صبورانه گفت: چقدر بی تاب و کم حوصله ای! من سالهاست به عشق آمدن او می تابم ... شرمنده ام . برمن ببخشید شتابم را.
علیرضا زرقانی
نوشته شده توسط علیرضا زرقانی در جمعه 1387/12/16 ساعت 23:19 | لینک ثابت |
بسم الله الرحمن الرحیم
من چون آفتابگردان دست نیاز به سوی تو دراز کرده ام .تو هم چون خورشید از تابش نورت دریغ مکن.مگذار بگویم...شرمنده ام! دست خودم نیست درشت گوئیهایم.
من چون آفتابگردان دست نیاز به سوی تو دراز کرده ام .تو هم چون خورشید از تابش نورت دریغ مکن.مگذار بگویم...شرمنده ام! دست خودم نیست درشت گوئیهایم.
